Als je iets over jezelf vertelt, op welke vragen geef je dan antwoord? Ooit las ik ergens de uitspraak: ik wil niet weten hoe groot je auto is, wat voor werk je doet, in wat voor huis je woont; ik wil weten wat je verlangen is, wat je dromen zijn, wat je werkelijk beweegt.
In feite is mijn hele website een antwoord op die laatste vragen. Ik probeer mijn  dromen en verlangens zichtbaar te maken in het werk dat ik doe, zo goed als ik kan, en dat is misschien wel mijn grootste 'eigenheid'. Die levensinstelling kwam niet uit de lucht vallen, en op deze pagina vertel ik u daarom iets over wat er aan Kimi'mila vooraf ging.

Op het Grevelingenmeer april 2007

Ik heb een achtergrond als cognitief psychologe en ben gepromoveerd op een onderzoek naar competentiegericht onderwijs. Hoewel het een 'stevige' achtergrond is, lijkt de relatie met het werken als ritueelbegeleidster niet zo voor de hand liggend. En dat is ook zo. Kimi'mila is ontstaan vanuit datgene wat ik niet in de academische wereld kwijt kon: een diepgevoelde betrokkenheid bij het leven en bij de mens, met alle mooie en moeilijke dingen die daarbij horen. Kimi'mila is ontstaan omdat ik een gemis gewaar werd, een gemis dat mij tegelijkertijd iets vertelde over mijn dromen en verlangens. Kimi'mila was een 'ja' tegen een innerlijke oproep om werkelijk mooie en betekenisvolle dingen te doen; om in plaats van wetenschappelijke artikelen te schrijven mensen iets in handen te geven dat hun harten zou kunnen raken, om iets te kunnen laten oplichten in donkere tijden. Ik wist dat ik dit zou kunnen, niet op basis van de opleidingen die ik had genoten, maar op basis van degene die ik als mens geworden was. Ergens in mij was er een diepgaand begrip en mededogen gegroeid voor met name de kwetsbare dingen in het leven, de pijnlijke dingen, de verdrietige en onooglijke dingen. Tegelijkertijd had ik ook het vermogen ontwikkeld om te luisteren, om de verhalen van mensen te ontvangen, en om hier woorden aan te verbinden.

De oprichting van Kimi'mila in 2006 betekende een radicale breuk met alle dingen die ik daarvoor had gedaan. Het betekende dat ik alles wat met wetenschap, onderzoek en onderwijs te maken had voorgoed achter mij liet - zo meende ik althans. Want terwijl ik in mijn werkzaamheden als ritueelbegeleidster groeide, steeds meer ervaring opdeed, vakgenoten leerde kennen en naam begon te maken, werd er in mij opnieuw een verlangen voelbaar. Als ritueelbegeleidster had ik het voorrecht om met de meest kostbare dingen te werken waarover een mens maar kan beschikken: de liefde, de herinneringen, het missen, het verbonden zijn met anderen. Ik genoot het vertrouwen van mensen die op een punt in hun leven waren aanbeland dat ze afscheid moesten nemen van hun dierbaren, en ik had op mijn beurt het vertrouwen dat ik hen daarbij zou kunnen helpen. En rondom dat hele proces zag ik dingen gebeuren die zo wonderlijk waren, zo onuitsprekelijk waardevol, zo heilzaam en helend, dat ik wilde proberen om te benoemen wat daar nu eigenlijk gebeurde - niet alleen voor mijzelf maar ook voor anderen. Het was een verlangen dat maakte dat het plotseling heel vanzelfsprekend was om wederom met de blik van een wetenschapper te gaan kijken.

Het is vreemd, maar daar waar ik eerder het gevoel had dat de wetenschap de wereld en het menselijke 'stukmaakt', ontdoet van alle leven en kostbaarheid, heb ik nu het gevoel dat het niet zo hoeft te zijn. Ik heb zelfs het merkwaardige gevoel dat de wetenschap wellicht een hoeder kan zijn, een schatbewaarder van die dingen die we als mens zo waardevol vinden. Want natuurlijk is het zo dat de wetenschap niet op zichzelf bestaat, maar vorm krijgt door de mensen die ermee bezig zijn. Het is de mens die de wetenschap draagt, die bepaalt hoe onderzoek wordt gedaan. De vraag die ik daarom aan mezelf stel, is niet: "Wat is wetenschap?", maar: "Wie ben ik als mens?" En met die vraag wordt alles plotseling weer heel eenvoudig.

Naar boven